Persoonlijke regenboogverhalen

Lees de verhalen van deze helden die het aandurfden om te vertellen over hun ervaringen met geloof, cultuur en lhbt+-zijn!

De verhalen

  1. Turkije, man, Anoniem
  2. Syrie, man, Amir
  3. Nederland, vrouw, Titia
  4. Turkije, vrouw, Nazan
  5. Voormalig Indië, man, Anoniem
  6. Turkije, man, Burçak
  7. Griekenland, man, Joris

 

1e verhaal: Turkije, man, Anoniem

Wie ben je?

Ik ben 21 jaar, Turks en persoonlijk begeleider. Mijn hobby is reizen, vooral door Nederland. Mijn familie is modern, maar ook gelovig. Ik ben vroeger gepest op school, omdat ik ‘anders’ was. In het 1e jaar van mijn huidige opleiding heb ik het voor het eerst verteld op school dat ik op jongens val. De klas weet het, neefje, nichtje en sommige mensen in de familie. Sindsdien is de band met die personen verbeterd en kan ik mezelf zijn bij hun.

Hoe reageert je omgeving?

Ik heb een dubbelleven: thuis en op school. Mijn coming-out bij mijn moeder twee jaar geleden was samen met mijn begeleider erbij. Ze wil het er eigenlijk niet over hebben, ze schaamt zich. Ze denkt dat het weggaat. Mijn vader sluit zich ervoor af, hij is best anti-gay. Ook al weet hij het niet. Een sleutelmoment is geweest dat mijn vader zag dat ik op bepaalde sites ging om te kijken of ik wel homo was. Zijn houding is sindsdien veranderd en hij is sneller boos, ook al wordt het wel beter het laatste jaar. We praten nooit samen over dingen. Op school accepteren andere (Turkse) leerlingen het goed. Ik probeer heel bewust in te schatten wie er positief gaat reageren.

Welke rol speelt het geloof?

Ik geloof niet meer. Ik voel me niet verbonden met het geloof en dat komt puur uit mezelf. Ik bekijk het geloof op een andere manier en probeer een zo goed mogelijk mens te zijn. Binnen de islam is homo zijn verboden. Sommige landen worden steeds Islamitischer en wereldwijd kan het slechter worden met de acceptatie. In Turkije wordt LHBT bijna niet besproken. Het is niet zichtbaar, het is een taboe. Daartegen zijn er wel veel LHBT jongeren in Turkije. De laatste waren, voornamelijk in de grote steden, wordt de acceptatie beter.

Wat zijn je wensen?

Er is voorlichting nodig, maar dat alleen is niet voldoende. Je kunt mensen wel aan het denken zetten. Ik wil graag een voorbeeld zijn voor anderen, zodat ze zichzelf kunnen zijn.

Sinds mijn coming-out ben ik zelfverzekerder geworden, meer mezelf. Dat gun ik anderen ook. Ik heb wel behoefte aan contact met andere Turkse LHBT-ers maar eigenlijk wil ik ook geen vrienden hier in de buurt, in verband met mijn eigen veiligheid. Mijn toekomstdroom is om samen te wonen in een verre en grote stad. Ik wil naar de Randstad en ga daar nu al vaak naar toe om mensen en de omgeving te leren kennen. Wat ik na school ga doen weet ik nog niet. Ik wil graag werken na mijn studie. Wat ik belangrijk vind, is dat er aandacht wordt besteed aan de allochtone jongeren die in dezelfde situatie zitten als ik. Het moet bespreekbaar worden.

‘Ik wil graag een voorbeeld zijn voor anderen, zodat ze zichzelf kunnen zijn.’

 

Terug naar boven

2e verhaal: Syrie, man, Amir

Who are you?

My name is Amir (prince in Arabic), I’m 32 and from Damascus. I grew up in an orphanage. When I was 13 I realized that my body belongs to the other gender. And there began my struggle: shall I fit to what the society wants or what I want?

How did your environment react?

All the years I thought that I was a boy until I reached puberty. I got in trouble at schools and with people on the street, and in fights especially from guys. People always found it weird that I “look like a guy”. I couldn’t tell anyone about what I felt because I was afraid of their reactions. The struggle was: I don’t like the way I live but I’m also tired fighting with everyone every day.

Five years ago, I met a lovely Dutch lady on Facebook, we fell in love. She knew right away that I’m a guy in a woman’s body and she told me that I can get treatment and surgery in the Netherlands. This was my first time to hear the word “transgender”. Syria was dangerous. Every minute there were shots or cannons firing. She told me to leave the country. I went to Beirut in Lebanon, asked for resettlement into the Netherlands to be with the one I love and to get the surgery I need. It took one and a half year of waiting and finally, they brought me here.

Right away it felt good. My parents in law took me to the hospital to start the treatment-traject. Everyone accepts me and respects me for who I am and no one has a problem with me being a man in a woman’s body. Now I’m here for 3,5 years, I’ve had my first surgery and started taking hormons 4 months ago. The magic I was hoping and dreaming about when I was 14 is finally happening and I’m so happy it exists!

Everyone accepts me and respects me for who I am and the magic I was hoping and dreaming about when I was 14 is finally now happening!

 

Terug naar boven

3e verhaal: Nederland, vrouw, Titia

Wie ben je?

‘Mijn naam is Titia van Hooijdonk, 36 jaar, geboren in Groningen en getogen in Sappermeer en ik ben lesbisch. Als jongste kind in een gezin met vier kinderen heb ik ook nog enige tijd in Boskoop gewoond. Mijn vader was dominee bij de gereformeerde kerk. Ik werd voor het eerst flink verliefd op een vrouw: Toen ik 13 jaar was. Als ik nu daarop terug kijk, realiseer ik me dat er al eerder tekenen waren dat ik anders geaard was. Alleen had ik het toen nog geen naam gegeven.

Hoe reageerde je omgeving?

Het commentaar van mijn moeder toen ik haar op mijn 13e vertelde dat ik lesbisch was, was: “Weet je het zeker?” Mijn vader is niet zo’n prater. Maar beiden hebben mij altijd het gevoel gegeven dat ze gewoon van mij houden zoals ik ben. Ik had wel de neiging om mijn geaardheid met iedereen te willen bespreken, met name in die ene kerk waar het niet gewaardeerd werd en waar mijn vader ook nog eens dominee was. Van mijn 18e tot 20e heb ik een relatie met een man gehad. Ik dacht dat ik misschien biseksueel zou kunnen zijn. Ik ontdekte echter al snel dat ik me lichamelijk niet tot hem aangetrokken voelde.

Wat zijn je wensen?

Ik hoop dat ik met mijn verhaal andere mensen weer kan helpen. Ik denk dat mensen LHBT+-ers niet altijd accepteren omdat ze er te onbekend mee zijn. Onbekend maakt onbemind. Mensen die uit willen komen voor hun geaardheid en deel zijn van de LHBT+-gemeenschap wil ik adviseren om zich te omgeven met mensen die je wel accepteren. Uiteindelijk gaat het om het belangrijkste gebod dat we gekregen hebben, namelijk ‘heb uw naaste lief’. Tot nu toe ben ik de liefde van mijn leven nog niet tegen gekomen. Mijn diepste wens is zo iemand eens te ontmoeten.

‘Als je uit wil komen voor je geaardheid, omgeef je dan met mensen die je accepteren. En onbekend maakt onbemind.’

 

Terug naar boven

4e verhaal: Turkije, vrouw, Nazan

Wie ben je?

Als leerlingenbegeleider begeleid ik vooral jongeren afkomstig uit een niet-Nederlandse cultuur die worstelen met hun geaardheid. Zelf ben ik islamitisch en geen LHBT’er. In het begin van mijn loopbaan ben ik heel erg geraakt door een aantal van mijn leerlingen, waardoor mijn vuur is aangewakkerd: ‘LHBT+ is echt een kindje van mij geworden. Doodsbedreigingen zijn geen grap of overdrijving, het gebeurt echt’. Het gaat me zo aan het hart, ik wil zo graag mensen helpen, direct en indirect, het is mijn missie en passie.

Wat doe je om LHBT+ geaccepteerd te krijgen?

Ik zet me er o.a. voor in dat LHBT in combinatie met geloof niet meer zo bijzonder wordt gevonden, dat het normaal wordt. Ook zou ik graag zien dat mensen hun oogkleppen weghalen, dat ze niet ontkennen dat het er is, want het is er wel. Op de weg naar acceptatie is het heel belangrijk dat de gemeenschappen zelf moeten opstaan, want dat gebeurt nu vrijwel nog niet. Cultuur en religie versterken elkaar, maar sommigen verschuilen zich erachter. Door meer informatie te delen moet meer kennis ontstaan. Mensen zien bijvoorbeeld alleen de hele uitbundige boten in de Canal Parade en dat is erg jammer omdat het dan voor de buitenwereld lijkt alsof het voornamelijk om seks en travestie gaat.

Wat is je wens?

Sommige geloofsgemeenschappen accepteren meer dan andere, maar geen enkel geloof accepteert het helemaal. Mijn grote wens is dat het mogelijk wordt dat een groepje allochtone jongeren en hun ouders samen erover in gesprek kunnen gaan. Er zijn al zeker kleine positieve ontwikkelingen, omdat steeds meer mensen überhaupt al bereid zijn om erover te praten. Heel graag zou ik willen dat de geloofsgemeenschappen gaan zien dat LHBT+ zijn geen keuze is en al helemaal geen ziekte. Het is je gevoel: als hetero kan je immers ook niet uitleggen waarom je hetero bent.

Zelf ben ik geen LHBT+ en toch sta ik ervoor! LHBT+ zijn is geen keuze!

 

Terug naar boven

5e verhaal: Voormalig Indië, man, Anoniem

Ik ben een man van 35 jaar met een Indische achtergrond en ik ben homo. Ik had qua belevingswereld niet veel aansluiting bij de jongens in de klas, wel bij de meisjes. Alleen stond ik daarbij toen niet stil. Op de middelbare school ontstond pestgedrag waar ik de dupe van werd.

Mijn vader wilde niets met homo’s te maken hebben. Mijn moeder vond vanuit haar geloofsovertuiging (Pinksterbeweging) homoseksualiteit een ernstige zonde. Met de steun van een familielid heb ik mijn ouders ingelicht. Mijn vader vroeg zich hierop af wat hij misdaan had, dat ik zo geworden was. Mijn moeders wist een vertwijfeld “…maar ik ben christen…” uit te brengen.

Om mijn depressieve gedachten te controleren ben ik op mijn 28e in therapie gegaan. In het reine komen met mijn geaardheid en gevoelens heeft een paar jaar geduurd. Inmiddels heb ik een leuke vrienden- en kennissenkring opgebouwd die voor het grootste deel uit homomannen bestaat Dit maakt ook dat ik me wat sterker voel en me niet meer zo afhankelijk ben van m’n ouders’ acceptatie.

Het gevoel te hebben dat je niet de enige bent als je je in mijn verhaal herkent, is voor mij de belangrijkste reden dat ik hiermee naar buiten kom. Ik denk dat het erg belangrijk is om zelf te ervaren dat je niet de enige bent die tegen deze problemen aanloopt. Zodat je je een stukje krachtiger kan voelen, waardoor je steeds meer jezelf kunt zijn.

Het lijkt me ook belangrijk dat iedereen beseft dat er nog steeds werk te doen is qua homo-emancipatie. Er wordt in Nederland erg veel getolereerd, maar dat moet niet verward worden met acceptatie. Tolereren doe je mijns inziens namelijk bij iets waar je wel weerstand tegen hebt, maar het toch maar toelaat.

De regenboogvlag is voor mij een teken van acceptatie van alle letters van het LHBTQIAP+. Qua seksualiteit en genderrol zouden alle mensen zichzelf moeten kunnen zijn en moeten kunnen uitdragen hoe zij zich voelen.

‘Het gevoel te hebben dat je niet de enige bent als je je in m’n verhaal herkent, is voor mij de belangrijkste reden dat ik dit stuk schrijf.’

 

Terug naar boven

6e verhaal: Turkije, man, Burçak

Mijn naam is Burçak (32) en ik ben artiest. Ik ben geboren en getogen in Nederland en mijn ouders komen uit Turkije.  Mijn achtergrond is een spirituele stroming binnen de islam waarin het belangrijk is dat iedereen in zijn waarde wordt gelaten. ´Behandel een ander zoals je zelf behandeld wilt worden´

Ik was 15 jaar toen ik voor het eerst verliefd werd op een jongen uit mijn buurt. Toen we met een groep uitgingen zag ik hem zoenen met een meisje. Ik was hier kapot van. Op mijn 19e kwam ik voor het eerst uit de kast, bij mijn zus. Pas op mijn 21e durfde ik het aan mijn moeder te vertellen. Mijn ouders vinden het een moeilijke situatie, maar ze doen hun best om er een plekje aan te geven. Ik voel gelukkig veel liefde van mijn ouders, ze zullen altijd voor me klaar staan.

Ik heb een single ‘Divas on the dancefloor’ (een protestsong voor LHBT) en een platencontract in Turkije. Voor mijn familie was het wennen, al die aandacht van de media. Toen ik werd gevraagd om in een gayclub in Istanbul op te treden (terwijl ik daar niet uit de kast was) werden mijn ogen geopend. Vanaf dit moment geniet ik van het leven samen met mijn vriend, volledig als mezelf en niks meer geheimzinnig.

 Ik denk dat de LHBT-situatie in Turkije niet snel gaat worden zoals wij deze in Nederland kennen. Maar zelfs in Nederland hebben we nog een lange weg te gaan. Het minste wat we als mensen voor elkaar kunnen doen is verdraagzaam zijn. Turkse jongeren weten heel goed hoe het is om gediscrimineerd te worden. Het gevoel hebben anders te zijn dan anderen en op een tweede plek te komen. Dit is vergelijkbaar met het gevoel van LHBT zijn en daarom gediscrimineerd worden. Iets wat voor mij negatief leek (het homo zijn), is uiteindelijk heel positief uitgepakt. Mijn ogen zijn geopend voor hoe verschrikkelijk het voelt om buitengesloten te worden. Daarom doe ik er nu alles aan om mensen niet te veroordelen, en iedereen een gelijke kans te geven.

‘Iets wat voor mij negatief leek (het homo zijn), is uiteindelijk heel positief uitgepakt (carrière en leven nu)’

 

Terug naar boven

7e verhaal: Griekenland, man, Joris

Wie ben je?

Ik ben Joris (44) en ik heb een eigen bedrijf gespecialiseerd in Social Media. Ik ben geboren in Duitsland en ben daar ook opgegroeid, mijn ouders zijn half Grieks. Toen rond mijn 18e mijn ouders terug naar Griekenland verhuisden, ben ik naar Noord Duitsland gegaan. Daar heb ik SPH gestudeerd en als combinatietherapeut gewerkt met drugsverslaafden en aidspatiënten. Daarna ben ik in het communicatiewerk gerold. Ik ben voor het COC actief geweest, 2 of 3 jaar geleden. Ik heb de coming-out week helpen organiseren en daar ook Social Media gedaan. Mijn verhaal is niet per se super heftig. Ik heb in Duitsland een man leren kennen en we zijn in Enschede gaan wonen.

Hoe reageerde je omgeving?

Ik heb een goede jeugd gehad. Er werd nooit over gepraat, nog steeds niet, mijn ouders weten niet dat we zijn getrouwd. Ik verander hen niet. Ik neem mijn ouders ook niks kwalijk, ze zijn ouder en hebben een hele andere achtergrond en zijn van een andere generatie. Maar mijn 8 jaar oudere broer zei bij mijn coming-out aan telefoon: ‘maakt mij niks uit wat je bent, ik hou van jou.’

Homoseksualiteit in Griekenland is nog steeds een taboe: ‘Als ik het niet zie dan is het er niet.’ De Grieks-Orthodoxe Kerk heeft helaas veel macht en invloed op de publieke opinie. Een uitspraak van een kerkleider was: ’homo’s moeten branden in de hel en de verdoemenis in.’

Wat zijn je wensen?

Wat zou je tegen een jongere die ook homo is willen zeggen? ‘Wees jezelf en heb jezelf lief, respecteer jezelf. Als je niet van jezelf houdt, of niet voor jezelf zorgt, dan kan je dat ook niet voor een ander. Ik zou ‘s avonds in Enschede graag hand in hand willen lopen. Het veiligheidsgevoel is niet heel groot wat dat betreft. Toch hebben we in Nederland een luxepositie t.o.v. mijn vaderland. Maar we zijn er nog zeker niet.’

Wees jezelf en heb jezelf lief, respecteer jezelf. Als je niet van jezelf houdt, of niet voor jezelf zorgt dan kan je dat ook niet voor een ander!

 

Terug naar boven